“Hester Postma heeft een duidelijke esthetiek ontwikkelt. Tussen alle uitersten in haar visie maakt zij onmiskenbaar authentieke keuzes. Een maniakkale drang tot verfijning van haar boodschap en vermenigvuldiging van haar ideeën dringt tot in elke foto door. Ze heeft de horror in haar werk gethematiseerd, en in die horror (‘angst’) kan de subtiliteit bestaan.

De poging om de ware Hester Postma te vinden heeft even weinig kans van slagen als bij ieder ander. In plaats daarvan belijdt zij een laf martelaarschap: zij onderzoekt haar identiteit via het zelfbeeld van anderen, gemaskerde versies en onaardse afspiegelingen van zichzelf. Zij ontdekt de identiteit daarbij niet als tijdloos gegeven, dat zich stil laat vangen. Eerder is het een vlug dier, altijd juist buiten het blikveld en dat zich aan elke talige beschrijving onttrekt. Kan een stilstaand beeld aan de kijker duidelijk maken hoe iemand de wereld ervaart?"